เรื่องเล่าเรื่องผี

ปกติแล้วจะเป็นคนอ่าน ไม่เคยเขียนกระทู้นี่เป็นกระทู้แรก และพิมพ์จากมือถือ อาจจะอ่านยากสักหน่อย ขออภัยมา ณ ที่นี้เลยนะคะ เรื่องนี้แม่เป็นคนเล่าให้ฟัง ยายเองก็รู้เรื่องเหตุการณ์ดี ตอนนั้นเราจึงไปซักยาย คะยั้นคะยอ ว่าเล่าให้ฟังหน่อยอยากรู้มากๆ เริ่มเรื่องเลยนะคะ ยายมีลูกทั้งหมด4คน แม่เราเป็นพี่คนโต คนที่2ท่านผู้หญิง สมมุติว่าชื่อ น้าน้อย นะคะ คนที่3เป็นผู้ชาย สมมุติว่าชื่อ จ่อย ส่วนคนเล็กนี่ไม่ขอเล่านะคะเพราะตอนนั้นน้ายังเล็ก จำเหตุการณ์อะไรไม่ค่อยได้ ตาเสียตอนแม่อายุ15 จบ ม.3 พอดี น้าน้อยอายุ 14 แต่หัวไม่ดี ออกโรงเรียนตั้งแต่จบ ป.6 แม่ไม่ได้เรียนต่อออกโรงเรียน มาช่วยยายทำนา แม่ต้องเป็นเสาร์หลักของครอบครัว พอหมดฤดูทำนา แม่จะพาน้าน้อย ไปรับจ้างได้วันละไม่กี่สิบบาท มันหนักมากเลยนะคะ สำหรับเด็กอายุ15 ที่ต้องรับผิดชอบครอบครัว ยายเล่าว่าตอนที่แม่กับน้ายังเป็น สาว มีหนุ่มน้อย หนุ่มใหญ่ มาจีบมากหน้าหลายตา เรียกว่า หัวบันไดบ้าน ไม่เคยแห้งกันเลยทีเดียว ตอนนั้นยายคงสงสารแม่ ที่ต้องทำงานงกๆ จึ่งเอิ่ยกับแม่ว่า จะให้แต่งงานกับพ่อ ทั้ง2คนไม่ได้รักกันเลย ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำ แม่ก็ไม่ปฏิเสธ เข้าใจดีว่าบ...

สมาชิกเวบไซต์พันทิปได้เล่าเรื่องราวลึกลับ น่ากลัวและสนุก อยากให้คุณได้อ่านกันครับ มาอ่านเรื่องราวที่น่าขนหัวลุกกันเลยครับ เมื่อตอนที่ผมยังเด็ก ผมอาศัยอยู่กับพ่อแม่ เป็นบ้านหลังเล็กๆกลางป่าใหญ่ภายในอาณาเขตของป่าภูหินร่องกล้า บ้าน..หลังคามุงด้วยตับหญ้าคา สานฝาบ้านด้วยใบตองตึงเสริมไม้ไผ่ผ่าซีก เป็นการอยู่อาศัยที่ไกลสิ่งอำนวยความสะดวก และแยกออกไปโดดเดี่ยวจากหมู่บ้านค่อนข้างเยอะ ทว่าละแวกนั้นก็ยังพอมีบ้านคนที่มาหักล้างถางพงจับจองที่ทำกินตั้งอยู่บ้างในระยะเดินไม่เหนื่อย และก็มีเข้ามาเรื่อยๆ เพราะรัฐบาลยุคนั้นสนับสนุนให้ประชาชนถางป่าจับจองที่ดินทำกิน เพื่อเพิ่มผลผลิต การอาศัยอยู่ในป่า ไม่ได้ทำให้ผมขาดการศึกษาแต่อย่างใด ผมยังเดินตามคันนาตอนเช้ามืดเพื่อไปโรงเรียนในหมู่บ้านได้ ครอบครัวพ่อแม่ผม ทำไร่ข้าวโพด และปลูกข้าวไว้กิน เงินทองมีความจำเป็นแค่เล็กน้อย เพื่อใช้ซื้อของบางอย่างที่ไม่สามารถหาได้จากป่าเท่านั้น เวลาว่าง พ่อกับแม่ จะเอาใบกระทอน มาต้มทำน้ำกระทอนไว้ปรุงอาหารแทนผงชูรส ขนมหวานที่หรูที่สุดของผมคือ ข้าวเหนียวจิ้มนมข้นหวานตรามะลิ ที่พ่อจะซื้อมาให้จากในหมู่บ้าน 1กระป๋องกินได้ครึ่งเดือน ...

เรื่องราวของเพื่อนของผมคนหนึ่ง ชื่อว่าเอ เรื่องมีอยู่ว่า เอกับแอนภรรยาของเขาเดินทางไปเที่ยว  ชายทะเลแห่งหนึ่ง โดยที่เขาทั้งคู่นั้นไปพักที่บังกะโล ซึ่งเขากับภรรยาเลือกที่จะพักยังบังกะโล หลังที่ติดริมชายหาดเลย  วันแรกที่ไปถึงก็เป็นช่วงเวลาสาย ๆ หลังจากที่ทั้งคู่เก็บของ เข้าห้องพักแล้ว เอก็ชวนภรรยาของเขา เปลี่ยนเป็นชุดว่ายน้ำไปเดินเล่นและนั่งเล่นริมชายหาด  พอช่วงเย็นๆ ทั้งคู่ก็กลับเข้าห้องพัก เพื่อที่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วก็จะเดินทาง  ออกจากห้องพักไปรับทานอาหารเย็นที่ร้านอาหารแถว ๆ นั้นกัน ในระหว่างที่รับประทาน อาหารเย็นอยู่นั้น บังเอิญว่าเอ เจอเพื่อนสนิทอีกสองคน ที่มาเที่ยวแถวๆ นี้ด้วย เขาจึงขออยู่สังสรร  กับเพื่อนในร้านอาหารต่อ ส่วนภรรยาของเขานั้นเธอขอตัวกลับห้องพักไปก่อน เอก็ร่วมสังสรร ทานอาหารดื่มเครื่องดื่มอะไรกันกับกับเพื่อนๆ จนประมาณสี่ทุ่มเขาก็เดินกลับมายังห้องพัก  เมื่อมาถึงห้องพัก เขาก็ต้องแปลกใจเมื่อพบภรรยาของเขา นั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมชายหาดมืดๆ  เขาก็เลยเข้าไปถามภรรยาของเขาว่าทำไมมานั่งอยู่ตรงนี้ตอนมืดๆ คนเดียว ภรรยาของเข...

ไม่ได้ตั้งกระทู้เล่าเรื่องผีมานาน เพราะนึกไม่ออกว่าจะเล่าอะไร แต่พอดีช่วงต้นเดือนที่ผ่านมาได้กลับบ้านนอกไปพบญาติพี่น้อง คนเฒ่าคนแก่ มันก็มีความสุขตรงที่ได้ล้อมวงกินข้าวพูดคุยกันดึกหน่อยก็ไม่พ้นเล่าเรื่องผี ก็เลยเอามาเล่าให้ฟังกันค่ะ ย่าเป็นเด็กอิสาน ตอนนี้ย่าอายุเจ็ดสิบแล้วนะคะ ร่างกายแข็งแรงดี ยังทอผ้า ทำงานเล็กๆน้อยๆ ได้ เรื่องที่ย่าเล่าให้ฟังเกิดขึ้นเมื่อสมัยย่าเป็นเด็กประมาณ 7-8 ขวบ ครอบครัวของย่าค่อนข้างมีฐานะ เพราะทวดเคยเป็นนายฮ้อย (คนเลี้ยงวัวเลี้ยงควายสมัยก่อน เลี้ยงวัวเป็นร้อยๆ ตัว ถ้ามีเวลาจะมาเล่าเรื่องนายฮ้อยให้ฟังค่ะ สนุกดีเหมือนกัน) ย่ามีพี้น้องทั้งหมด 9 คน ย่าเป็นคนที่สี่ ทวดนั้นเลี้ยงวัว เลี้ยงควาย เป็ดและไก่เยอะมาก ลูกชายปู่จะให้ไปเลี้ยงวัวประมาณเกือบยี่สิบตัว ส่วนย่ากับพี่สาวคนที่สามได้รับหน้าที่เลี้ยงควายหกตัว เพราะควายจะเลี้ยงง่ายกว่าวัว ส่วนลูกคนเล็กๆ ทวดจะให้ไปเลี้ยงเป็ดไก่นับพันตัวกับทวดหญิง สมัยนั้นไม่มีใครต้องไปเรียนหนังสือ หน้าที่หลักก็เลยตามนี้ วันนั้นย่าไปเลี้ยงควายปกติ โดยนึ่งข้าวแล้วก็ต้มไข่เป็ดกับแจ่วปลาร้าไปกินระหว่างวัน ทางไปเลี้ยงควายนั้น จะต้องข้า...

เป็นเรื่องราวของคุณอาร์ต ที่ได้กรุณานำมาถ่ายทอดให้อีกที เรื่องราวมีอยู่ว่า...เมื่อครั้งกึ่งพุทธกาล เรื่องราวของเสือสมิงที่บ่อพลอย ก็ถือได้ว่าเป็นอาถรรพ์ป่าดงดิบอันน่าสยดสยอง ที่ชาวบ้านโจษจันกันมาถึงลาดหญ้า และแพร่หลายไปยังตัวเมืองกาญจนบุรี ขณะนั้น แม้ว่าจะเป็นกิ่งอำเภอแล้ว แต่บ่อพลอยก็ยังค่อนข้างจะทุรกันดารนัก จากลาดหญ้าเข้าไปก็มีแต่ป่าดง หนทางคดเคี้ยว วกวนเวียนไปมาตามธรรมชาติ มีแต่รถซุงแล่นผ่านไปมา มีชุมเผาถ่านเป็นระยะๆ ลึกเข้าไปก็มีชุมตัดไม้และทำไร่เลื่อนลอย ปลูกกระท่อมอยู่ห่างๆกันแค่สองสามหลัง เสือและช้างยังเป็นเจ้าถิ่น วันดีคืนดี เจ้าจมูกยาวก็บุกเข้าไปทำลายกระท่อมราบเป็นหน้ากลอง ใครจะเข้าบ่อพลอยต้องแยกจากเส้นทางรถซุง แล้วย่ำป่าไปเกือบสิบกิโลเมตรกว่าจะถึงปากทาง เห็นถนนลูกรังสีแดงเส้นเดียวตัดตรง ซ้ายมือเป็นหมู่บ้านและห้องแถวที่เขรอะฝุ่นกับร้านค้า ขวามือเป็นที่ทำการของหลวง มีบ้านพักกระจายอยู่ราวสี่ห้าหลัง มีรถกระบะขนของกินของใช้จากจังหวัดมาส่งที่นั่นอาทิตย์ละสองครั้ง คือวันจันทร์กับวันพฤหัสบดี วันนั้นก็จะมีโอเลี้ยงกาแฟเย็นชาเย็นกินกัน เพราะมีน้ำแข็งเข้ามาส่งด้วย วันไหนมีการฆ่า...

ย้อนไปก่อนหน้าปีพุทธศักราช ๒๔๕๐ ยังคงมีเรื่องเล่าที่เกิดขึ้นจริงที่ผู้เฒ่าผู้แก่ใน จ. ฉะเชิงเทรา คงจะยังจำกันได้ในเหตุการณ์อันชวนขนลุกและขวัญผวาถึงกิตติศัพท์ความเฮี้ยน ของเหล่าดวงวิญญาณ “ตายโหง” ที่ยังไม่ไปผุดไปเกิด  โดยดวงวิญญาณนับร้อยๆดวงยังคงเร่ร่อน ปรากฏกายหลอกหลอนผู้คน อยู่ ณ แดนประหารในวันที่ครั้งหนึ่งเคยเจริญรุ่งเรืองในฐานะที่เคยเป็นวัดประจำเมืองฉะเชิงเทราในสมัยโบราณ ซึ่งว่ากันว่าเจริญกว่าวัดพระพุทธโสธรในปัจจุบันนี้เสียอีก วัดแห่งนั้นชื่อว่า “วัดเมือง” หรือว่า “วัดปิตุลาธิราชรังสฤษฎิ์” ผู้เขียนเมื่อได้ทราบความเป็นมาของดวงวิญญาณ ที่เคยสิงสถิตอยู่ภายในวัดแห่งนี้ก็รีบเดินทางเพื่อไปสำรวจสถานที่ และสภาพในปัจจุบันทันที และพบว่าปัจจุบันวัดเมืองจากที่เคยรุ่งเรืองกลับกลายเป็นวัดเล็กๆที่ดูเงียบสงัด ทั้งๆที่วัดนี้ก็อยู่ไม่ห่างจากวัดพระพุทธโสธรที่มีพระพุทธรูปศักดิ์สิทธิ์มากนัก แต่ก็ไม่ค่อยมีใครมาเที่ยววัดนี้เท่าที่ควร ที่วัดเมืองแห่งนี้ในอดีตขึ้นชื่อว่า “ผีดุ” มากเพราะเป็นแหล่งรวมของดวงวิญญาณนับร้อย ที่ต้องตายอย่างเจ็บปวดและทุกข์ทรมาน จนกลายเป็นตำนานเฮี้ยนของเหล่าดวงวิญญาณที่ผู้ค...

เรื่องนี้ผู้เขียนได้รับฟังมาจากแม่ ซึ่งเคยเล่าให้ฟังนานแล้ว..แม่ยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่เกิดขึ้นในสมัยที่ท่านยังเป็นเด็ก เเละผู้เขียนก็เชื่อเหลือเกินว่าเป็นเรื่องจริง เพราะแม่เป็นคนที่ไม่เชืรอเรื่องงมงายในเรื่องที่อยู่นอกเหมือการพิสูจน์ และที่สำคัณก็คือ แม่เป็นคนไม่ชอบโกหกใคร แม่ของผู้เขียนเป็นคนบ้านนอก อยู่ที่จังหวัดปราจีนบุรี แม่เกิดที่นั่นและเติบโตที่นั่น ซึ่งเรื่องที่แม่เล่าให้ผู้เขียนฟัง จึงเกิดยึ้นที่นั่นในหมู่บ้านที่แม่เคยอยู่ เมื่อสมัยประมาณสี่สิบปีก่อน จังหวัดปราจีนบุรีเป็นจังหวัดที่ไม่มีความเจริญให้เห็นเลยแม้แต่น้อย หมู่บ้านที่แม่อยู่เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ที่แสนจะทุรกันดาร แม่บอกว่าคนในสมัยนั้นมักจะทำมาหากินไม่ได้ทำมาเพื่อค้าขายเหมือนกับคนในยุคปัจจุบันนี้บ้านแต่ละหลังจะคล้ายๆ กันหมด คือมักจะปลูกพืชผักไว้ใช้ไว้กิน และพืชอย่างหนึ่งที่ชาวบ้านมักจะปลูกกันโดยทั่วไปคือต้นกล้วยและมะละกอ บ้านของ “ทิดสุข” ซึ่งปลูกอยู่ทางท้ายของหมู่บ้าน เป็นกระต๊อบหลังเล็กๆ ซึ่งปลูกด้วยไม้ไผ่และมุงหลังคาด้วยจาก ปลูกท่ามกลางดงกล้วยตานี และบ้านทั้งหลังมีเพียงทิดสุขอยู่เพียงลำพังคนเดียวเท่านั้น เพราะแกเอ...